zamanla hissedersin yokluğumu demişti güneş.Haklıymışsın güneş,küçük bir çocuk gibi anlıyamamıştım ölümün ne olduğunu,sanki birazdan elbisenle çıkıp gelip seslenecekmişsin gibi bekledim...son birkez sarılıp,öpememenin,yılların yükünü taşyan ellerindeki kırışıklarla oynayamamanın acısını hissediyorum Kibele.
kapanan bir kapıyla anladım ki Kibele yoksun artık,çocukluğumun anıları içinde boğulmuş odalar boşalmıştı.Etrafta derin bir sessizlik...birgün çocuklarıma,çocukluğumu anlatırken Kibele onlara büyük nenelerinden bahsediceğim ve diyeceğim ki onlara Koca Bir Çınardı Neneniz...
güneş bize çok sadık. ne olursa olsun her sabah doğuyor. ama sevdiklerimiz kayboluyor bir gün. başın sağolsun. sevdiklerimize onlar yaşarken sevdiğimizi göstermek gerekiyor herhalde.
YanıtlaSilteşekkür ederim :) ayrıca yormunu geç gördüğüm için de özür dilerim...
YanıtlaSilsevdiklerimizi kaybettikten sonra en kötü şey haytımızdaki yerlerini anlamak oluyor çünkü nedense yaşarken sevgiyi sıradanlaştırıyoruz ama kaybedince...anneannemle,Kibelemle geçirdiğim her gün benim için çok kıymetliydi,her gün ayrı bir güneşti ve bunun o burdayken de farkında olduğum için çok mutluyum :)
ne güzel.
YanıtlaSil