Korkuyoruz

Korkuyoruz,
Mutlu olmaktan olmaktan korkuyoruz.Hep karamsarız mutlulukların hayatın içine serpiştirilmiş şeyler olduğunu söylüyoruz ama hayır neden güneşi görmüyoruz...Neden mutlu olmamıyoruz.Sabahları denizin arkasna saklanan güneşin uyanışını izlediniz mi hiç,gözlerinizi ufuğu izlerken dalgaların sesini dinlediniz mi?

Her sabah yeni başlıyan günü izliyorum.Sokaklar işe giden insanlarla dolu.Hepsi annesine küsen çocuklar gibi başlarını eğip "Neden Doğduklarını" söyleyip duruyor.Var olmamak bunu mu isterdiniz en büyük acı bu olsa gerek... Mutlu olmak istemiyoruz çünkü korkuyoruz.

Aşktan korkuyoruz.Çünkü kendimizi tanımıyoruz.Olmamız gerek biri olmalıyız kendimiz değil! diyoruz.Bütün korkularımız bundan değil mi kendimizi tanıyamamaktan.Sürekli adımlarımızı hesaplıyoruz ama bir adım işte ne kadar kötü olabilir.

En kötüsü sorgulamaktan korkuyoruz."Fazla kurcalama boşver" mantığıyla yaşayıp gidiyoruz tabi eğer bu yaşamaksa.Başımızı deliklerimizden çıkarırsak neler olabileceğini düşünüp yerimizde kalıyoruz. Ama bir türlü çıkaramıyoruz. Çünkü zarar görmekten korkuyoruz.

Tutsağıyız korkuların,korkularımızın.Böyle mi yaşıycaz,hep korkarak olduğumuz yerde durarak mı? Bunun yok olamaktan hiç bir farkı yok!